Ә шулай ҙа иң яҡыны – Мыраубайым. Ул бик тәртипле, үҙе аҡыллы. Һүҙ ҡушһам, бесәйем мыяулап ҡына яуап бирә. Мәктәптән ҡайтыуымды тәҙрәнән ҡарап, түҙемһеҙләнеп көтөп ала. Тайсан менән ҡайтып килгәнемде күрһә, тәҙрә төбөнә һыймай һикерә, ырғый башлай. Тағы ла бесәйем сей картуф ашарға ярата. Картуф әрсей башлаһам, килә лә ипләп кенә тәпәйе менән ҡулыма һуға. Ә бит Мыраубайҙы тыуған көнөмә бәләкәй генә сағында бүләк иткәйнеләр, ә хәҙер ғаилә ағзабыҙ булып китте.
Һарыҡ, быҙау, аттарҙы ла яратам. Улар янында миңә күңелле, ҡыҙыҡ. Бына шулай дүрт аяҡлы дуҫтарым менән татыубыҙ.