«Бисмилләһир-рахмәнир-рахим! Нәүәйтү ән әсүмә саумә шәһри рамаҙан. Минәл-фәжри иләл-мәғриб. Халисәл-лил-ләһи Тәғәлә».
Мәғәнәһе: «Аллаһы Тәғәлә өсөн ихласлыҡ менән таң ваҡытынан башлап ҡояш байығанға тиклем рамаҙан ураҙаһын тоторға ниәт ҡылдым”.
Ҡояш байығандан һуң ауыҙ асҡанда уҡыла торған доға: «Бисмилләһир-рахмәнир-рахим! Алла¬һүммә ләкә сумтү үә бикә әмәнтү үә ғәләйкә тәүәккәлтү үә ғәлә ризҡиҡә әфтартү үә лисауми ғади мин шәһри рамаҙәнә нәүәйтү фәғфирли мә ҡаддәмтү үә мә әххәртү». Мәғәнәһе: «Эй, Алла, ошо ураҙамды һинең ризалығың өсөн генә тоттом, һиңә иман килтерҙем, һинең ризығың менән ауыҙ асам. Эй, гөнаһтарҙы ғәфү итеүсе Алла, минең әүәлге гөнаһтарымды ла, һуңғы гөнаһтарымды ла ярлыҡа».