Онотолмай беренсе саф мөхәббәт

Уның менән бәләкәй саҡтан уҡ бергә уйнап үҫтек. Атай-әсәйҙәре лә шаяртып: «Һине килен итһәк, ҡалай һәйбәт булыр ине», – ти торғайны. Йәшебеҙ еткәс, бер синыфҡа уҡыр­ға барҙыҡ. Ул башҡа малайҙарҙан төҫкә-башҡа сибәрерәк, шуҡ, һүҙгә оҫталығы менән айырылып торҙо. Күп парлы бейеү­ҙәрҙә бергә тура килә инек. Синыфташ булғас та бер-беребеҙгә йөрөп уйнауыбыҙҙы дауам иттек. Шулай ныҡ аралаша торғас, туғыҙ йәштә үҙенә ғашиҡ булғанымды һиҙмәй ҙә ҡалдым. Инде хә­ҙер уйнау урынына өйгә килһә, йәшенеп ҡала башланым, уларҙың йортон икенсе яҡтан урап үтәм. Бер мәл ишек алдына ингәнен күреп, бәләкәй туғанымды балалар арбаһында һөйрәп, икенсе ҡапҡанан һиҙҙермәйенсә генә сыҡтым да ҡастым. Һыу буйына ҡарай юл тигеҙ генә түгел. Тауҙан төшкән кеүек төшәһең. Елдертеп алып барам. Ашығыуҙан эләктергесен ныҡлап ҡаптырмағанмын икән. Бер мәл туғаным тәкмәсләп барып ятмаһынмы? Ҡыс­ҡырып илай, етмәһә, танауы сыйылды. «Ҡасма­һам була бит инде», – тип үҙ-үҙемә йән көйә...
Бишенсегә күскәс, күп кенә ҡыҙҙарҙың уға ғашиҡ булыуын белдем. Бер ҙә минең кеүек оялмайҙар. Ҡосаҡлай икән, ҡосаҡлаттыралар. Үбешергә лә ри­за булырҙар ине. Мин ге­нә ул ҡырағай бер йән эйәһе кеүек. Тейеп-тотоноп ҡына ҡараһын, шунда уҡ ҡулым менән тондорам. Ә үҙем уның тура­һында уйлауҙан башым сыҡмай. Сит ҡыҙ менән көлөшә-көлөшә һөйләшеп тороуын күрһәм, шул тиклем ауыр кисерәм, кисен йоҡларға ятҡас, балауыҙ һығып алам. Сәйәхәткә сыҡһаҡ та, ул икенселәр менән шаярып рәхәтләнә. Ә мин усаҡ төбөндә моңайып, күңелһеҙләнеп улты­рам. Уйындар уйнаған саҡта еңеүсе булһам, үҙе йүгереп килеп, алтынбаштар гөлләмәһе бүләк иткән була. Ҡыуанысымдан ни эшләргә лә белмәйем.
Ошо уҡ йылды байрамдарҙа бер-беребеҙгә бүләктәр бирешә башланыҡ. Мин 23 февраль менән ҡотлап, алған әйберемде тотторҙом. 8 март еткәс, ул «Ҡатыҡ-ҡыҙҙар көнө менән ҡотлайым» тип хата менән яҙылған открытка һәм брошка алып бирҙе. Уныһы күҙҙе ҡыҙҙырырлыҡ матур. Түшемә таға һалып алдым. Был бүләк бирешеү йолаһы бер нисә йыл дауам итте. Уның бүләктәре һаман да һаҡланыр ине лә ул, тик бер көн барыһын юҡ иттерҙе. Ярат­ҡан кешем икенсе бер синыфташымдың эргәһенән китмәй, уралып бер була. Уҡыуҙан йәнем көйөп ҡайттым да, открыткаларын йыртып, брошкаһын ергә күмеп ҡуйҙым. Әле шул холҡома үҙемдең көлкөм килеп китә. Әйбер ғәйеплеме инде? Ул ва­ҡытта шул тиклем ҡыйын бул­ғандыр...
Ун беренсе синыфҡа ла еттек. Инде һәр беребеҙ төрлө ергә таралыр. Мин унһыҙ тормошомдо күҙ алдына ла килтерә алмай, уйланыуҙан бушамайым. «Оҙаҡламай таралышабыҙ, бергәләп ултырайыҡ әле», – тип бер синыфташ ҡыҙыбыҙ барыбыҙҙы ла тыуған көнөнә саҡырҙы. Үҙен күрермен, бәлки, йөрөргә тәҡдим яһар, тип кенә барҙым. Әлдә лә ул килгән. Дәртле көйҙәргә бейенек. Инде вальс та ҡуйылды. Көй буйына бер кем менән дә әйләнмәй йөрөнө лә бер заман минең эргәмә килеп саҡырмаһынмы! Түбәм күккә тей­ҙе. Бәлки, һүҙгә-һүҙ ялғаныр, тип өмөт итәм. Тик шатлығым оҙаҡҡа барманы. Бейей генә баш­лағайныҡ, йыр бөттө лә ҡуйҙы. Илар сиккә еттем дә тыуған көн ҡай­ғыһы китеп, ҡайтып киттем.

Бына шулай тәүге мөхәббәт хистәрен кисергән кеше булараҡ, мин уны инҡар итеүселәргә: «Ысын мөхәббәт бар ул, дуҫтар!» – тип әйткем килә. Барығыҙҙың да тормоштоң ҡәҙерен белеп, яратып, яратылып йәшәүегеҙҙе теләйем.

ЗӨЛХИЗӘ апайығыҙ.

Фото: w-dog.ru