

Боронғо заманда кешеләр тирә-яҡ мөхиткә иғтибарлыраҡ булған. Мәҫәлән, ағас ҡырҡыу өсөн кеше унан ергә тиклем теҙләнеп рөхсәт һораған. Ә хәҙер әҙәмдәр тәбиғәткә ҡулланыусы мөнәсәбәтен күрһәтә, байлыҡты юҡҡа сығара. Урмандар аяуһыҙ ҡырҡыла, һыу ятҡылыҡтары бысрана, предприятиелар һәм машиналар атмосфераны боҙа, браконьерҙар хайуандар һәм балыҡтарҙы аяуһыҙ ҡыра. Бик үкенесле! Бәлки, кеше нимә эшләгәнен аңламайҙыр... Тәбиғәт тә үс алыуы бар бит.
Мин тирә-яҡ мөхитте үҙемсә һаҡлайым: ҡоштарҙы һәм хайуандарҙы ашатам, уларҙы рәнйетмәйем, сүп-сар ташламайым, ағастар һәм сәскәләр ултыртам, һыуҙы, ҡағыҙҙы, газды, электр энергияһын сарыфламайым. Тәбиғәткә зыян килтермәҫкә тырышам. Мәҫәлән, сәскәне өҙөү урынына уны еҫкәп кенә ҡуям да артабан үҫергә ҡалдырам. Тәбиғәтте уның камиллығы, матурлығы, гармонияһы өсөн яратырға һәм зыян килтермәҫкә кәрәк.
Шәүрә БАЙЫШЕВА,
X «А» синыфы уҡыусыһы.
Өфө ҡалаһы,
Рәми Ғарипов исемендәге
1-се республика башҡорт интернат-гимназияһы.