Ҡомһоҙлоҡ бәләһе

Бер ваҡыт ямғыр яуып киткәс, ағас аҫтында ышыҡланып торған. Шул мәлдә яҡындағы ағасты йәшен атҡан. Аҡтарылып сыҡҡан тамыр­ҙары төбөндә соҡор барлыҡҡа килгән, ә унан ниндәйҙер яҡтылыҡ һибелә икән. Крәҫтиән ҡур­ҡа-ҡурҡа ғына барып ҡараһа, эсе тулы алтын, ти. Уны ҡасандыр олатаһы күмеп ҡалдырған булған.
Шул көндән алып был кеше ерен эшкәртеүҙән туҡтаған: ҡаҙмаған да, сәсмәгән дә, бер ни ҙә ултыртмаған да. Бөтә эше ағастар­ҙы йығып, алтын эҙләү икән. Баҫыуындағы уңыштар сереп әрәм булған. Ә баяғы тапҡан алтынына ҡышҡылыҡҡа ашарға һатып алған. Иң насары – йөҙәр йыллыҡ ағас­тарҙы ҡырҡҡас, баҫыуындағы бөтә сәсеүлектәр әрәм булған, ел осороп алып китеп бөткән. Крәҫтиән уңышһыҙ ҡалған.
...Бөгөнгөһөн генә уйлап йәшәгән кешеләр менән дә шундай хәлдәр була. Киләсәкте ҡайғыртмай, ағас­тарҙы ҡырҡҡан, йылғаларҙы ҡоротҡан, туғайҙарҙы һөрҙөрткән урындарҙа тереклеккә урын ҡалмай. Осраҡлы ғына тапҡан аҡсалар, үҙ ереңде сит-яттарға һатҡандан килгән байлыҡ күпкә етмәй шул. Ҡомһоҙлоҡтоң да сиге булырға тейеш.

З. МӘҺӘҘИЕВА әҙерләне.

Фото: infourok.ru